อะไรก็เกิดขึ้นได้..กับความรู้สึก

 

อะไรก็เกิดขึ้นได้..กับความรู้สึก 

นานมากแล้ว ที่ไม่ได้พบกัน ค้นหาเท่าไหร่ก็ไม่รู้อยู่ไหน
นึกภาพ วาดฝัน..ถึงเขา..ในวันที่เหงา
ถามตัวเองบ่อยครั้ง "เขา"คนน้ันอยู่ไหน
จะรู้ไหมว่ามีใครคนนี้ "คิดถึง" คิดถึงมาก
อยู่ที่ไหนกับใคร อบอุ่นและมีความสุขเหมือน "เรา" ไหม
จำได้เธอเคยบอกว่า "เรามองเธออยู่นะ ผ่านจันทร์มางัยล่ะ"
ข้อความสุดท้ายยังเก็บไว้ในโทรศัทพ์ไม่เคยลบ
กระดาษห่อขนมที่ชอบเก็บสะสมเอาออกมาชมจนไม่มีสี
คำพูดติดหูหลายล้านคำยังจำได้ดี
ไม่มี "เรา" เธอคง ร้องให้ แง แง
เป็นคนขี้หนาว ใครจะห่มผ้าให้
เป็นคนขึ้อ้อน ห่างเรา แล้วเธอจะอ้อนใคร

อยากบอกเพียงว่า "ขอโทษ" ที่จากกันมาวันนั้น
อยากบอกอีกครั้ง อีกครั้งและอีกคร้ัง ณ ตรงนี้
ต่อไปถึงคนที่อยู่ข้างกายจะไม่ใช่เธอ
แต่..ไม่เคยลืมเธอ เพราะลืมเธอไม่ได้จริงๆ
----- --- ---- -----
 คำสัญญาของคนจริงและยึดถือวาจาสัตย์มีค่าเท่ากับการกระทำ ถ้าคุณคิดว่ามี
    แต่เราจะหาคนแบบนั้นได้จากที่ไหน เพราะมันง่ายมากที่คนเราจะอ้างความบีบรัด และความจำเป็นเพื่อไม่ต้องรักษาคำพูดนั้น เช่น รัฐบาลอาจอ้างว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว จึงต้องเปลี่ยนมาตรฐานใหม่ทางกฎหมาย ฯลฯ เว้นแต่ว่า การสาบานต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แต่ละคนนับถือ นั่นก็เป็นหนทางที่พอเชื่อได้ว่า  เขามีเจตนาที่จะปฏิบัติตามคำสัญญาจริงๆ เพราะเกรงกลัวสิ่งศักดิ์สิทธิ์(มีเพลงแนวนี้ คือ "ถอนคำสานาน" ที่กล่าวถึงการไปถอนคำสาบานไม่ให้ย่าโมลงโทษหญิงคนที่ตนรัก เพราะหญิงนั้นผิดคำสาบาน...)

    สำหรับคนทั่วไป "การกระทำสำคัญกว่าคำพูดแน่นอน" เว้นแต่ว่าจะมีคนแบบหายากที่รักษาคำพูดเท่าชีวิต อย่างนี้ก็มีอยู่ แต่ว่ามีน้อยในยุคสมัยนี้ แต่ก็นั่นแหละ เจ้าตัวจะไปรับปากใครได้ เพราะใจคนเราแต่ละคน ก็เปลี่ยนใจไปเรื่อย และตลอดเวลาดังนั้น ตราบที่ตัวคนเราส่วนใหญ่ ก็ยังไม่แน่ใจในตัวเอง แล้วจะหวังว่าคนอื่นจะไม่เปลี่ยนแปลงได้อย่างไรกันหละครับ
   ถึงผมเองจะเคยผิดหวัง เพราะคำสัญญาที่ไร้ความหมาย แต่ถ้าให้ผมเลือกคำสัญญากับคำสาบาน ผมเลือกคำสัญญา สาเหตุเพราะคำสาบาน คือ เป็นประโยคยืนยันให้เชื่อ และมั่นใจ ในคำพูดออกไป ซึ่งอาจจะจริงหรือไม่จริงก็ได้ คำสัญญา คือ เป็นประโยคที่ให้ความเชื่อมั่น ด้วยกำลังใจ ผ่านคำพูด

หากจะให้ผมเลือก คงเลือกคำสัญญามากกว่า เพราะดูแล้วบริสุทธิ์ใจมากกว่าครับ
...กับบางคนสัญญาโดยไม่คิด
แต่บางคน..ไม่เคยคิดจะผิดสัญญา..

-----------
 ขณะที่เราเดินเข้าหา บางคนกลับกำลังเดินหนี
 กับบางคนเรากำลังเดินหนี บางคนกลับเดินตาม
 กับบางคนเราก็ต้องการระยะห่างประมาณหนึ่ง ไม่ต้องใกล้มาก แต่ไม่ต้องการห่างหายไปไหน
 ขณะที่บางคนวิ่งตาม ล้มลุกคลุกคลาน เจ็บปวดกับระยะห่างของอีกคนที่ทิ้งไว้ตรงหน้า
 ขณะเดียวกันกับที่อีกคนก็วิ่งหนี โดยไม่คิดจะหันกลับมามองความเจ็บปวดของอีกคน
 อะไรก็เกิดขึ้นได้ กับความรู้สึกคน ...

-----------

Fb-26

หลับฝันดีครับ