พบรัก พบสุข พบทุกข์

พบรัก พบสุข พบทุกข์....
      เคยถามตัวเองไหมว่า “ทำไมฉันจึงรักเธอ” เมื่อเริ่มต้นรู้สึกว่ารักใครสักคนหนึ่ง บางครั้งมันอาจเป็นรักแรกพบ บางครั้งมันอาจจะเป็นความรักที่เกิดขึ้นโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว รู้อีกทีก็รักเขาเข้าแล้ว
      ในยามที่เรามีความสุขเราอาจไม่สนใจอยากหาคำตอบมากมายว่า“ทำไมฉันจึงรักเธอ”เพราะเมื่อใดที่เรามีความสุขโดยมากเรารู้สึกพอใจความรู้สึกพอทำให้ไม่ได้คิดค้นอยากหาข้อเสีย หรือคิดคำถามให้ต้องหาคำตอบ [คุณเป็นแบบนั้นหรือเปล่าครับ]
      แต่เมื่อเวลาที่เราทุกข์ ที่เราเสียใจ   บางคนก็อาจมีคำถามขึ้นมาว่า    ทำไมฉันจึงรักเธอหรือฉันรักเธอไปได้ยังไง  เพราะเธอนั้น หน้าตาก็ไม่หล่อเหมือนเคนธีรเดชไม่ได้รวยเหมือนบิลเกตส์ แถมยังช่างใจร้ายใจดำ ทำกันได้ลง และอื่นๆ.... (มากมายแล้วแต่ว่าอะไรจะผุดขึ้นมาในหัวเวลาโกรธ) แต่ก็ยังไม่พบคำตอบอยู่ดี
      เมื่อเรามีความทุกข์และเผชิญกับปัญหาที่รุมเร้า ส่งผลกับเราสองแบบ แบบแรก คือ เราสามารถก้าวข้ามมันไปได้ เนื่องจากเห็นปัญหาจนตกผลึกทางความคิด ส่วนอีกแบบนึงก็คือ ไปไม่เป็นเหมือนจะแพ้ ไม่รู้จะเอาเรื่องไหนก่อนหลัง เพราะเข้ามาหลายเรื่อง ถ้าเป็นอย่างนี้ก็หามุมตั้งหลักก่อน อย่าเพิ่งไปนึกถึงมันมากนัก ความคิดเนี่ยแหละตัวการสำคัญที่ส่งผลให้เกิดความรู้สึกต่างๆ
     ที่ว่า..เราแพ้..คือการแพ้ตัวเราเอง เรื่องที่เอาชนะไม่ได้ก็คงเป็น ความอยาก..อยากมี[รัก] อยากเป็น อยากรู้ อยากเห็น ตระกูลความอยากทั้งหลาย โดยเฉพาะความอยากได้ อยากกิน ใจเรามันหิวทีไร ก็อยากกินของอร่อยๆ ทุกที เวลามีแฟนก็อยากมีแฟนสวยๆ อีกนั้นแหละ เวลารักใคร ก็อยากอยู่ใกล้ๆ อยากครอบครองอีกนั้นแหละ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมต้องแพ้ใจตัวเองเพราะความอยากเข้าครอบงำทุกที เวลามีสติหรือคิดได้ทีไร ก็รู้สึกว่าตัวเราทำไมเป็นไปได้ขนาดนั้น คงเพราะเราไม่มีสติ มีความรู้ หรือ ความเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้น มองอย่างที่มันเป็นอยู่จริงๆ ทำให้เราชอบคิดอะไรที่ไม่ควรคิด ทำให้ใจเราหลงไปทุกทีเมื่อมี ใครเอาสิ่งที่เราต้องการมาล่อเราให้เกิด คำว่า ...อยาก
แล้วถ้า แพ้ใจหละ เป็นแบบไหนเหรอ?
คำว่า แพ้ใจ คงไม่ได้หมายถึง แพ้เสน่ท์ หรือแพ้ความสวย แพ้รูปร่างหน้าตา แต่ผมคิดว่าเป็น Re-action ของคน 2 คน แล้วมันโดน หรือแทงใจดำ ของอีกฝ่าย มันตรงกันข้าม กับการ Spoil อย่างสิ้นเชิง ฝ่ายหนึ่งตามใจ เทคแคร์ทุกอย่าง แต่อีกฝ่าย ไม่ได้เห้นคุณค่าในการกระทำนั้นสักนิด แล้วก็ ไม่ค่อยเกี่ยว หรือเกี่ยวข้องบ้าง แต่น้อยมาก ในลักษณะแพ้คำพูด

คนเราจะแพ้ใจกันได้ น่าจะมีใจให้กัน เป้นพื้นฐานมาก่อน ไม่มากก้น้อย แล้วมีเหตุการณ์อะไรบางอย่าง คล่ายๆ Conflick เล้กๆ ที่จะต้องมีต่อกัน ผมนึกเหตุการณ์อะไรในอดีต ณ ตอนนี้ไม่ออก แต่มีความเห็นว่า..... ที่แพ้ใจให้อีกฝ่าย คงเพราะว่า เกิดเหตุอะไรที่เห้นได้ชัดว่า อีกฝ่าย เขา ...จริงใจ กับเราจริงๆ

สรุปแล้ว แพ้ใจ เป้นเรื่องของ Timing Process ที่ค่อยๆ บ่ม ค่อยๆ เพาะ จิตใจ ของคู่กรณี 2 ฝ่าย ให้อยู่ในระดับ มีใจต่อกันบ้าง มาก่อน แต่จะมีใจ ให้กัน มากน้อย หรือลีกษณะไหน ยังไม่รู้แน่ชัด แล้วก้เกิดเหตุอะไรบางอย่าง Proof หรือเป้นข้อพิสูจน์ ให้อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่า อีกฝ่ายหนึง เขาจริงใจ กับเรานะ ประมาณนี้ครับ
----------
แต่..ถ้าคุณอยากจะร้องไห้เพราะความผิดหวังในความรักหรืออะไรก็ตาม...
ถ้าการร้องไห้ทำให้เราสบายใจขึ้นก็ร้องเถอะครับ
คนเรามีวิธีการตอบสนองต่อความเครียดไม่เหมือนกัน
การที่เราตอบสนองด้วยวิธีนี้ไม่ได้หมายความว่า..เราอ่อนแอหรอกนะ

ทุกคนเคยร้องไห้ บางคนร้องไห้กับหนัง  บางคนร้องไห้เพราะผิดหวัง
บางคนนึกถึงคนที่เรารักจากไป บางคนแอบร้องไห้คนเดียว
ผมคิดว่าสาเหตุที่น้ำตาไหล....อาจเป็นเพราะใจเราอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้
อะไรที่ผ่านมาจะผ่านไปครับ วันนี้ร้องให้พอ แต่พรุ่งนี้ต้องยิ้ม....แล้วเริ่มใหม่นะครับ
---------------------------------
ที่บอกว่า 'คงมั่น'
อาจแปรผันเป็น 'คงไม่'
ที่เคยบอกว่ารักมากกว่าใคร
อาจเป็นได้เพียงวันวานที่ผ่านมา
---------------------------------

ต้นหญ้าประดับพื้นดิน
ซอกแก่งหินประดับลำธาร
ความผิดหวังประวันวาน
รอยร้าวรานประดับดวงใจ
---------------------------------

หลับฝันดีครับ
Fb-26